یاشار کم کم داره میفهمه چه اتفاقی افتاده گاهی وقتها سوال میکنه و من فقط نمیدونم چی بهش بگم.نه میخوام کسی دیگه رو خراب کنم و نه میخوام غم رو دلش بیادمیمونم به یه پسر بچه ۵ ساله خیلی حساس چی میشه گفت.توی این ۸-۹ ماه خیلی تلاش کردم. با خودم و با یکی دیگه خیلی جنگیدم(چون اون چیزی که براش میجنگیدم بر خلاف میل من بود و به سود یاشار و البته کیانا) که بهش بفهمونم بچه ها وسیله انتقام جوئی نیستند.طول کشید تا بفهمه بچه ها توی این تصمیم گیری دخالتی نداشتند طول کشید تا بفهمه اگر من ازش جدا شدم اما اون هنوز مسولیتهائی در قبال بچه های خودش داره. البته هنوزم مطمئن نیستم که ایا اصلا فهمیده یا نه؟ میدونید مشکل اینه که من نمیتونم و نمیخوام همه چیز رو اینجا بگم وگر نه خیلی راحت بود نوشتن این روزها.اقلا یاشار بعدها میفهمید چی شده.ظاهرا این روزها همه چیز ارزش داره برای بعضیها جز احساس یه پسر بچه ۵ ساله.بگذریم

کیانا کلمه های زیادی یاد گرفته و البته تا یه حدودی تونسته یاد بگیره از خودش دفاع کنه گاهی یاشار ازش حساب میبره حتی.اما به طور کل رابطشون با هم خیلی خیلی خوبه و یاشار خیلی سعی میکنه مواظب کیانا باشه.. گاهی از دیدن رابطشون اینقدر لذت میبرم که فکر میکنم مگه خوشبختی از اینم بیشتر میشه؟یه روز سرم به شدت درد میکرد به یاشار گفتم مامان من میرم یه کم بخوابم(چیزی که واقعا محاله وقتی اونها بیدارند)مواظب خواهرت باش اومدم بیام بالا کیانا گفت ماست میخواد چون چند تا  ماست میوه ای خورده بود برای اولین بار بهش گفتم نه نمیشه!! اومدم بالا تا یه مدت جلوی در یخچال ایستاده بود و گریه میکرد بعد اومد به یاشارگفت ماست.یاشار هم گفت نمیشه چقدر ماست میخوری بسه دیگه که گریه کیانا شدید تر شد.یاشار بغلش کرد بویسدش و گفت sorryکه سرت داد زدم.بعد پتو رو انداخت روی مبل کیانا رو خوابوند و شیشه شیر کیانا رو بهش داد.البته من همه این جریانات رو فقط از طریق صدا دنبال میکردم و تصویر نداشتم اما تو همون حال سر درد شدید باز هم غرق لذت بودم از این رابطه.

  به درخواست خاله خانوم عکس گذاشتیم به درخواستش عوض کردیم.چه میکنه این خاله جون

امسال بعد از اومدن به کانادا برای اولین بار هست که بی صبرانه برای ماه صیام(ماه روزه بهائیان)روز شماری میکنم دوست دارم دوباره روزه بگیرم.دلم برای راز و نیاز نصف شب با خدا خیلی تنگ شده.دلم برای دل ضعفه دم غروب و شکستن خواب شیرین دم صبح.دلم برای به خود اومدن تنگ شده.خدایا مرسی که بازم بهم نزدیک شدی.

بعد از ظهرها یه کلاس میرم که در مورد کار توی کاناداست.از توی خونه نشستن بهتره چند تائی هم دوست پیدا کردم که مطمئنم با تموم شدن این کلاس خیلی خیلی دلم براشون تنگ میشه همه قبراق و با نشاط و امیدوار هستند.بیصبرانه منتظرم توی مهد جا باز بشه برای بچه ها و من مدرسه رفتن رو شروع کنم.من اصلا اهل توی خونه نشستن نیستم و این توفیق اجباری چندین ساله که نصیبم شده.گاهی وقتها این بیت شعر مصداق حال منه(البته فقط گاهی وقتها که معمولا چند ساعت و نهایتا یکروز بیشترطول نمیکشه بعدش دوباره میشم همون درنا)

در این دیار خسته کش دیگر بریده نفسم

                                       هر چه تلاش میکنم به آرامش نمیرسم

موفق و کامیاب باشد دوستان

راستی

                     happy valentines day