• ۱-از پیری خیلی میترسم.از تصور اینکه یک روزی پیر بشم و ناتوان.چون هنوز خیلی خیلی از ارزوهام مونده که هنوز بهشون نرسیدم احساس میکنم زمانم  خیلی کمه
• ۲-همیشه از این میترسم که تا من بیام کلید رو بندازم و در  رو باز کنم قاتله من رو کشته.حالا کدوم در ؟درهای بیرون خونه.کدوم قاتل؟همون که میخواد منو بکشه دیگه ای بابا
• ۳-از هر چی حشره و خزنده و کلا هر حیون ترسناکی خصوصا مار
• ۴-از قضاوت مردم در مورد خودم(از این یکی خیلی بدم میاد اما اینطوریم و خیلی هم عذابم میده)
• ۵-همیشه فکر میکنم قراره یه اتفاقی واسم بیفته که توانش رو ندارم.این فکر همیشه تو مغزمه.و بعد از مرگ بابا شدت پیدا کرد.

    منم از هنگامه .مهدیس.بهانه.رویا.داداش امین. زنبورک دعوت میکنم به این بازی شرکت کنند

یاشار:بابا ماشینه کو(همچنان گریه سر جاش بود)

بابا:خوب دیدم تو ناراحت شدی گفتم ببرم پس بدم

:نه نبر پسش بده

:تو ناراحتی

نه نبر پس بده و بعدش هم اومد پیش من

خلاصه با توضحاتی که بهش دادیم راضی شد که ماشین بزرگ براش نگیریم چون جا نداریم اما ۲ تا اسباب بازی بگیریم براش.منم بهش نگفتم قراره برات دوچرخه بگیریم.گفتم حالا بزار ببینیم چی میشه گرفت

اولین باری بود که یاشار اینطوری واسه یک چیزی که برای کیانا خریدیم حساسیت نشون داد.همیشه حتی خودش میرفت بعضی چیزا رو واسه کیانا میگرفت بدون اینکه به فکر خودش باشه یا چیزی واسه خودش برداره.حالا نمیدونم کار ما هم درسته که توی روز تولد کیانا برای اونم بگیریم یا نه؟اگه نگیریم خیلی خیلی ناراحت میشهو من دوست ندارم سر این موضوع هم از ما هم از کیانا عصبانی باشه.اگه هم بگیریم که اینطوری متفاوت بودن روز تولدا رو نیمیفهمه.خلاصه خودمم موندم چه کاری خوبه

فکر کنم در هر حال روز تولدا رو ما باید واسه هر دوشون بخریم حالا واسه اون اصلیه یه کم فرق کنه آره؟

دیروز وقتی رفتم مدرسه دنبال یاشار دیدم یه گلدون خیلی کوچولو و یه کارت دست ساز دست یاشاره تا بهش رسیدم اومد اونا رو بهم داد و گفت happy mothers day momi وای که چقدر خوشحال شدم فکر کنم اولین باری بود که مفهوم روز مادر رو میفهمید و میدونست یه روزه که مخصوص مامانهاست خلاصه خیلی بهم چسبید یه گلدون کوچولو که خودشون توش چیزی کاشتن و یه کارت دست ساز.

              روز مادر به همه شما مامانهای گل مبارک

(مرسی نیلو گلم ای ول به این دخمل همه فن حریف) 

                                                          یاشار و کاردستی

                                            کیانا. تابستون

                      این دخملی ما کچل نیستا اینم موهاش

         ">

ما دوباره اومدیم.خوب بی مقدمه برم سر ماجراهای این چند مدت که غیبت صغری داشتیم.

اولش که کیانا خانومی ما مریض شد وبه شدت تب کرد و دارو هم که میدادم تب رو ثابت نگه میداشت که بالاتر نره دکترهای اینجا هم که همون آدم اصلا نره سراغشون بهتره فقط از بی خیالی اعصابت رو خورد میکنند.خلاصه شازده خانومی ما ۴ روز به طور مدام تب داشت و اون یه نموره گوشتی هم که اضاف کرده بود همش آب شد دوباره شد همون کیانا نیم وجبی که بود.بعدش هم یاشار مریض شد و لرز هم به تب کردنش اضافه شده بود.خلاصه که یه ۱۰ روزی گیر مریضی بودیم.

یه روز سه شنبه بهزاد زنگ زد و گفت من امروز رفتم از این خونه جدیده کلید بگیرم گفته میتونی امروز بیای بگیری و اگه میخوای فردا هم اسباب کشی کنی.دوستش هم گفته بود فردا که کار خاصی نداریم بیا اسباب کشی کنیم.گفتم ای بابا بهزاد جان مادرت خوب پدرت خوب من چه بکنم با این همه اسباب نبسته تو میخوای ۲ هفته زودتر بری.گفت نه تو دست به هیچی نزن خودم میام همه رو میبندم (از همون حرفای همیشگی اقایون دیگه)(حالا کو گوش شنوا)دیگه بکوب شروع کردم به بسته بندی وسایل یه ۳ ساعتی که شد رفتم رو تخت یه کم بخوابم خستگی کمرم در بره دیگه نتونستم بلند شم.ظاهرا ماهیچه کمرم گرفته بود.حتی نمیتونستم بچرخم.خیلی دلم میخواست زنگ بزنم ۹۱۱ اما گفتم بیان تو این اوضاع اسباب کشی خوبیت نداره(از اون فکرای ایرانی دیگه)وگرنه یکی نیست بگه بابا اولا اسباب کشیه بعدشم تو که اینا رو نمیشناسی بعدشم تو که داری فردا میری از اینجا.هیچی دیگه حماقت کردیم زنگ نزدیم به اینا.به یاشار گفتم گوشی رو بیاره زنگ بزنم به بهزاد تا صدای بهزاد رو شنیدم زدم زیر گریه که من نمیتونم از جام جم بخورم بدو به دادم برس.هیچی دیگه اونم تا اومد به من رسید یه ۳ ساعتی گذشته بود.و من یه کم میتونستم حرکت کنم بماند که با چه مکافاتی تونستیم بریم دکتر(بابا فلجی خیلی بد دردیه تا گرفتارش نشی کلا نمیفهمی چه بساطیه) اما دکتر هم طبق معمول دکترای اینجا بهم گفت تاینلول(همون مسکن  خودمون) بخور خوب میشی.گفتم بابا من فردا اسباب کشی دارم تاینلول چیه دیگه .گفت من هیچی نمیتونم بنویسم برات چون این فقط گرفتگی ماهیچه هست و هیچ راهی هم جز استراحت و گذشت زمان نداره.هیچی دیگه بیچاره بهزاد و دوستش همه کارها رو کردند.تا اونجائی که من بسته بندی کردم همه چیز مربوط به اتاق خودش بود روشون رو پلاستیک کشیدم و با ماژیک سی دی نوشتم که پاک نشه بدونم باید کجا بره.از فلج شدنم به بعد دیگه آقا بهزاد همینجور فله ای ریخته بود توی کارتن و بسته بود .بیچاره یه شبه دیگه از این بهترم نمیتونست حالا من یه ۶۰۰ تا کارتن دارم که باز شده نصفش سر جاشه با اون نصف دیگه نمیدونم چه کنم.دیگه حالا دارم کم کم هی وسایل رو میچینم .کمر دردم هم همچنان به قوت خودش باقیه.خلاصه مادر جون از من به شما نصیحت یهو کولاک نکنید که کمرتون درد که چه عرض کنم  پدرتون رو در خواهد آورد 

یاشار این خونه رو خیلی دوست داره کیانا هم تا ۳ روز اولی تا از دیدرسش خارج میشدم میزد زیر گریه اما الان دیگه عادت کرده.خودم هم این یکی خونه رو خیلی دوست دارم.چون مدرسه یاشار همسایشه و دیگه نگران بردن و آوردنش نیستم.تقریبا چیزای دیگه هم بهش خیلی نزدیکه و همین که نمیخواد منتظر یه روز تعطیل باشم که بریم خرید خیلی خوبه

خوب و خوش باشید دوستان