میدونم یلدا تموم شد و تب بازی دیگه ور افتاد اما دعوت این عشقولک خاله رو نمیشه رد کرد اصلا مگه میشه یه پسر دعوت یه دختر خانوم خوشگل رو رد کنه؟نمیشه دیگه
من یاشارم ۴ سال و خورده ایمه که بقیش رو میتونید روی برد بالا ببینید.بیش از حد حساس و زود رنجم خیلی روی پسر بودنم تعصب دارم و هر چی مامان و بابا به این تفاوتهای جنسی اهمیت نمیدند در عوض واسه من خیلی مهمه تا این حد که اگه مامانم یه آواز از یه خواننده مرد بخونه کلی نصیحتش میکنم که این رو فقط boy ها میخونند و همینطور واسه بابا
وقتی که بزرگترها در مورد مسائلی حرف میزنند که مثلا من نباید بدونم و من اتفاقی بشنوم صدام اون موقع در نمیاد که یه وقت از بقیه بحث عقب نمونم اما درست ۲ ساعت بعد بزرگترها میفهمند که منم از همه چی خبر دارم و خیلی هم قشنگ در موردش حرف میزنم و نظرم رو میگم و کلا از نصیحت کردن خوشم میاد فکر کنم این یه ژن قوی باشه که متاسفانه به منم رسیده
هنوزم از توی بغل مامانی بودن لذت میبرم اما هر چی مامان اصرار میکنه من با هزار تا منت یه کم میرم توی بغلش اما وقتی که خوابه میتونم تا چند ساعت توی بغلش بخوابم اما نمیدونم چرا مامانی هی توی خواب منو بوس میکنه یعنی بیداره؟
عادت دارم همیشه نوترین وسیلم رو حالا هر چی باشه از خوراکی گرفته تا لباس و اسباب بازی با خودم بیارم توی تختم و تا چند روز کلی هواشون رو دارم.کلا از اسباب بازی زیاد خوشم نمیاد و فقط ۲ دقیقه میتونه من رو جذب کنه بیشتر ترجیح میدم با وسایل واقعی ور برم و یا تلوزیون نگاه کنم یا کتاب بخونم اینها سرگرمیهای مورد علاقه منه.البته از ماشین خوشم میاد
نمیدونم چرا مامان و بابا نمیخوان قبول کنند که اونها یک زمانی کوچولو بودند و من بزرگشون کردم هر چی من میگم اونها میگند نمیشه اول بچه باشه بعد مامان بابا .حالا باز مامانی یک وقتهائی کوتاه میاد اما بابائی
با این منطق الکیش منو کشته.نمیدونم چرا همیشه داره با من بحث منطقی میکنه
سلام
منم کیانام من هفت ماهمه خاله بهم میگه سرندی پیتی
من چیز زیادی ندارم بگم واسه همین همش رو با هم مینویسم
بغل بابائی رو بیشتر از بغل مامانی دوست دارم چون که بابائی اصلا من رو گاز نمیگیره فشارم هم نمیده اما مامانی وای وای وای که از بس هی منو تکون میده سرگیجه میگیرم تازه ۳بار هم تا حالا دندونم گرفته
کلا واسه بابائی بیشتر خودم رو لوس میکنم مثلا وقتی تو بغل بابائی هستم همش دارم صورتش رو نازی میدم یا همینجور خیره میشم به صورتش و نیگاش میکنم بابائی هم اینقدر لذت میبره که ثانیه ای یه بار باید مامانی بیاد و ما ۲ تا رو نیگاه کنه(طبق درخواست بابائی) عادت دارم موقع شیر خوردن مامانی همش پام رو بوس کنه اگه بوس نکرد منم دیگه شیر نمیخورم و هی تلاش مینم که پام به دهن مامانی برسه.همینطور اگه یه پارچه نازک روی صورتم باشه فکر میکنم شبه و زودتر خواب میرم از دردر اصلا خوشم نمیاد چون که باید یه کاپشن گرم بپوشم منم که بیش از حد گرمائی هستم.
دیگه چیزی یادم نیست
نینی گولوهاتون رو ببوسید از طرف ما
یاشار و کیانا
هیچی دیگه رفت توی دستشوئی اقایون که من نمیتونستم برم و من دیگه یادم رفت اصلا نگاه کنم ببینم دستش رو شسته یانه.اومدیم خونه و باز من واسه اولین بار(جدی میگم اولین بارم بود) یادم رفت به یاشار یاداوری کنم دستش رو بشوره.ناهار پیتزا داشتیم و چون تند بود یاشار گفت من تخم مرغ میخورم تخم مرغ رو هم با نون خورد(با اون دست پر از کثیفی دیگه هر آنچه میکرب توش جمع شده بود لقمه کرد خورد) و خوابید عصر که بیدار شد یه کم آبمیوه خورد و گفت مامان دلم درد میکنه دارم بالا میارم.و از اون موقع یعنی از ساعت ۶ تا ۸ که بهزاد بهش رسید و بردش اورژانس این حالت ادامه داشت و اونجا هم حسابی حالش بد شده بود و مرتب دستشوئی لازم میشد.اوژانسای کانادا هم که به دیر رسیدن معروفه از ساعت ۸ شب تا ۴ صبح هنوز معاینه نشده بود و بهزاد از توی بیمارستان ساعتی ۱ بار به من گزارش میداد که یاشار چطوره و عملا نه من خوابیدم نه اون و نه یاشار.فردا صبح هم بستری شد.من رفتم بیمارستان دیدم گفتند حالا که مادرش داره میاد بگذاریم شوزن رو جلو اون بزنیم که بتونه بچه رو آروم کنه.وای که بدترین صحنه عمرم بود میخواستن ازش خون بگیرن رگ دستش رو پیدا نمیکردن.این سوزن رو کرده بود تو گودی ارنج بچه هی به صورت دایره میچرخوند وای وای وای که من گریم گرفته بود دلم میخواست همون لحظه سر خودم رو بکنم.سرم رو کردم اینور که یاشار گریم رو نبینه.پرستاره گفت ما گفتیم تو بیای به این دلداری بدی تو که خودت بدتری.یاشار هم هی داد میزدI dont wanna hurt.بعدش نا امید شدند و یکی دیگشون اومد یه خورده به دست یاشار نگاه کرد و به قیافه نگران من گفت من از نوک انگشتش خون میگیرم رگش اصلا پیدا نیست.منم یاشار رو راضی کردم که اکی بده.و خون رو گرفتن ازش و یاشار هم تو همون حین خون گرفتن به پرستاره گفت مرسی که کمکم میکنی.خانم پرستار هم گفت من خیلی خجالت کشیدم که با این حرف تو .و خلاصهکه این چند روز که به زبون مدت کمیه پسر ما توی بیمارستان یود من اینطرف.خیلی برام دور از یاشار بودن توی اون حالش سخت بود خیلی سخت دلم میخواست خودم پیشش باشم و خدا را شکر که بهزاد بود و تونست توی اون لحظه ها باهاش باشه و البته از اونجا هم یواشکی هی به من زنگ میزد که با یاشار صحبت کنم و صداش رو که میشنیدم خیلی آروم میشدم چقدر توی اون لحظه ها دلم میخواست یکی پیشم باشه با یکی دردم رو بگم و یکی باشه که کیانا رو نگه داره تا من بتونم برم پیش یاشار اما هیچکس نبود. دکترها گفتند چون مریضیه ویروسیه بهتره دخترتون رو هم نیارید اینجا چون امکان داره بگیره. و در نتیجه ما خونه نشستیم.بیمارستانش فوق العاده عالی بود و به بچه ها خیلی میرسیدند توی اتاق هر بچه ای یک تلوزیون ویدئو دار و یک عالمه اسباب بازی بود که بچه ها از اون محیط متنفر نشند.امیدوارم پای هیچکدوم از نوگلهای شما به اینجور جاها باز نشه.
بعدش که دیدمش همه صورتش رو خط خطی کرده بودند چه حالی شدم وقتی بعد از مدتها جسدش رو توی دست دختر ابله همسایه دیدم.عاشق نگاه کردن به ستاره ها بودم و بابا که از این موضوع خبر داشت همیشه نصف شبها که اسمون صافتر بود من رو بیدار میکرد که ستاره ببینم (اخ بابائی خیلی دلم برات تنگ شده الان که نه خودتی و نه اون ستاره ها) یه ستاره قرمز اون ته اسمون مال من بود
بسکه من بچه زرنگ بودم.واسه همین اون موقعها خیلی لاغر بودم چون نه صبحونه میخوردم نه ناهار و فقط شام بود.از عینک بدم میاد توی برنامم هست ایران که رفتم لیزیک کنم همینطور جزو آرزوهامه که پولدار بودم جراحی لاغری میکردم اما نیستم که.بچه که بودم عاشق این بودم که توی حموم هی به موهام مدل بدم واسه همین چند ساعت حمام من طول میکشید(ای بابا خوب بچه خلاق بوده مدل موهاش زیاد بوده ) ۱۰ سالم که بود عاشق یکی از پسر عموهام بودم و شبانه روز دعا مکردم که بشم زنش
اما اینقدر اون من رو بچه فرض میکرد که دیگه ازش بدم اومد هنوزم ازش خوشم نمیاد