جند روز پیش بعد از اینکه رفتیم دنبال یاشار  رفتیم خرید یه خورده طول کشید و شازده خانوم ما گرسنه شد. براش سرلاک برده بودم اما قاشق یادم رفته بود ببرم.خلاصه اصلا اجازه نداد من حتی برم از قسمت غذاها یک قاشق بگیرم اینقدر که جیغ میزد منم همینجور با همون ظرفی که توش غذا برده بودم بهش دادم.تقریبا نصف بیشترش رو خورد اما یه خوردش رو میکرد توی دهنش ظرف رو که میاوردم اینور همشو پوف میکرد روی لباسش حیف دوربین همرام نبود از اون صحنه بامزش که همه صورتش رو سرلاکی کرده بود عکس بگیرم.

راستی به اون مامان باباهائی که دخمل دارند و دلشون نمیاد گو ششونو سوراخ کنند بگم هر چی بزرگتر بشند بدتره و بیشتر دردشون میگیره علاوه بر اون یه خاطره بد هم از این مرحله یادشون میمونه.تا کوچولو هستند چون خیلی ظریفندخیلی زود خوب میشه بابا دیگه از واکسن که بدتر نیست.دل رو به دریا بزنید

کسی میدونه چطور میشه از روی نوار صدا رو منتقل کرد به کامپیوتر؟

سلام سلام سلام

من خوبم اون ۳ تای دیگه سرما خوردن.۲ روز پیش کیانا رو بردم و گوشش رو سوراخ کردند.گل گوشش رنگ ماه تولد خودشه نمیدونم چیه ولی سبز پر رنگه مو که نداره دخملم حد اقل اینجوری بفهمند دختره(البته اینجا حتی از این طریق هم نمیشه فهمید چون پسرها هم گوششون رو سوراخ میکنند) خلاصه که شازده کوچولوی مامان اولش یه کم گریه کرد اما بعدش که بغلش کردم آروم شد.گاهی وقتها وقتی میگیرمش بغلم دلم میخواد همیشه همین قدری بمونه.نمیدونم اون وقتی که توی بغلمه  چه حسی داره اما من وقتی میبینم آروم توی بغلم لم داده خیلی از وجود کوچولوی پاکش انرژی میگیرم یه آرامش خاصی داره.راستش بزرگ شدن یاشار رو من اصلا نفهمیدم همیشه عجله داشتم که مرحله بعدی رشدش رو ببینم و همینطور به خاطر عوض کردن ۳ تا کشور و مشکلات مخصوص به خودش اصلا شیرینی بزرگ شدنش رو نفهمیدم در صورتی که یاشار خیلی خیلی با مزه و شیرین بود.تو فکر افتادم که گاهی وقتها خاطرات با مزه یاشار رو هم بنویسم که یادم نره.مثلا وقتی که ۱۴ ماهش بود میدونست که کیف خاله همیشه یه چیزی توش هست واسه خوردن کیف رو میبرد خودش می نشست پشت پرده کیف هم بیرون و چون خودش کسی رو نمیدید فکر میکرد کسی هم اونو نمیبینه با حیال راحت کیف خاله رو کالبد شکافی میکرد هر وقت هم که من متوجه میشدم و میخواستم جلوشو بگیرم خواهرم مانع میشد(آخی یادش به خیر )

هنوز پیدا نشدما اما تونستم یک کم با شرایط الانم کنار بیام برام دعا کنید

تا حالا دیدید حس نوشتن ندارید منم همینجوری شدم.فقط یه گزارش کوتاه از این چند روز

چند شب پیش تولد بابائی بود که سعی کردیم سورپرایزش کنیم اما خودش عصر زنگ زد و گفت چون تولدمه شام بریم بیرون و نتیجه این شد که شام گرفت آورد خونه و سورپرایز هم نشد چون خودش میدونست تولدشه

یاشارم سرما خورده باز مثل همیشه من عذاب وجدان گرفتم نمیدونم چرا وقتی اینا مریض میشند و من کاری از دستم بر نمیاد اینجوری میشم

کیانا چند روز پیش اولین غذاش رو خورد(چند قاشق سرلاک برنج) دیگه بعد از اون بهش ندادم فقط میخواستم ببینم دوست داره یا نه

خودمم هم هنوز نیستم نمیدونم کجام دارم دنبال خودم میگردم