امروز به یاشار میگم

مامان:یاشار برو لالا کن        یاشار:خوابم نمیاد

مامان:چرا میاد ببین از چشمات لالا میریزه

یاشار(در حالی که دست میمالید رو چشمش):نه ببین پاکش کردم ديگه لالا نيست تو تشمم

 والا به خدا من بی تقصیرم نمیدونم چرا این عکسها این همه بزرگ شده واسه همين اول گذاشتمش توي صفحه ديدم خيلي بزرگه بلد هم نيستم كوچيكش كنم واسه همين لينكشون رو گذاشتم كه ببينيد  عکس کیانا در سن ۱ ماه و نیمگی(۶هفتگی)درست روزی که اولن واکسنش رو زد    عکس بعدی هم یاشار رو در سن ۵ ماهگی نشون مید

كيانا در سن 6 هفتگي

ياشار در سن 5 ماهگي

الان که دارم این پست رو مینویسم یاشار توی تختش خوابیده و کیانا هم توی صندلیش خوابیده و داره سر و صدا میکنه خودمم در حال گیج زدن هستم نمیدونم تازگیها چرا تمام روز سرگیجه دارم و اگه نخوابم منتهی میشه به یه سر درد خفن.

تا یک ماه دیگه هر ۲تا گل من پا به مرحله جدیدی از زندگیشون میگذارند و مسلما خود من هم همراه اونها این مراحل رو تجربه میکنم.کیانا ۴ ماهگیش تموم میشه و یاشار ۴ سالگیش و مدرسه رفتن رو آغاز میکنه .خیلی برام هیجان انگیز و جالبه هیچی در مورد مدرسه رفتن بچه ها نمیدونم نمیدونم اصلا وسایلی لازم داره یا نه؟لباس مخصوص میخواد؟لباس یا کفش خاصی برای مدرسش میخواد یا نه؟ اگه توی ایران بودم چون خودم رفته بودم مدرسه و خوب همه نوه ها رو هم دیده بودم میدونستم به چه ترتیبه اما اینجا نمیدونم چطوریه واسه همین انگار خودمم دارم با یاشار میرم مدرسه! هیچ باورم نمیشه که به این زودی نوبت من شد که بچه مدرسه رو داشته باشم.یه زمانی خودم  از اون بیدار باش اول صبح واسه مدرسه خیلی  بدم میومد خوشبختانه اینجا زمان به اندازه کافی هست که بشه بچه ها رو آهسته و خوش اخلاق بیدار کرد.یعنی من مامان یه بچه مدرسه ای شدم؟؟؟؟؟؟؟؟چه زود گذشت

هر وقت با یاشار میرم بیرون تصمیم میگیرم که آخرین بارم باشه اما مگه میشه؟چرا؟ واسه اینکه کافیه من یک لحظه مثلا به یه لباس نگاه کنم یا به یه طرفی نگاه کنم که یاشار نیست همین ۱ ثانیه واسه غیب شدنش کافیه وقتی هم که پیدا میشه با گفتن :"بخشید مامان جون دیگه حواسمو جمع میکنم "دهن من رو میبنده.

کیانا همچنان آرومه و جدیدا یاد گرفته دستش رو هم میخوره یعنی یکی از دستهاشو میکنه توی دهنش با اون یکی هم محکم میگیره پشتش که یه وقت از دهنش در نره.گاهی وقتها که خیلی خوابش میاد دستهاشو میبره کنارش و سرش رو هی تکون میده و این معنیش اینه که من رو محکم کن که لالا کنم.میونش با یاشار خوبه و فقط هر بار یاشار بهش نزدیک میشه کیانا در حالی  تند تند پلک میزنه یاشار رو با نگاهش دنبال میکنه

منم همچنان در تنبلی حاد به سر میبرم نمیدونم چرا گاهی حس میکنم توی این زندگی هیچ نقشی ندارم .

امروز یعنی ۱۹ می ۲۰۰۶ کیانا برای اولین بار خندید  یاشار خیلی زودتر از کیانا خنده قهقهه رو شروع کرد. امروز وقتی داشتیم با یاشار کیانا رو ناز میدادیم یه دفعه زد زیر خنده میگم اااااااااااا یاشار دیدی خندید.یاشار هم بچم فوری جو گیر شده میگه مامانی برو کنار این بچه منه

شاد و پایدار باشید همگی  تا برنامه بعد خدا نگهدار

نمیدونم چرا این هفته اصلا حس نوشتن نداشتم.گاهی وقتها تنبلی حاد میاد سراغم که اگه نجنبم مزمن میشه دیگه واویلاست.

امروز صبح نشسته بودیم سر سفره صبحونه آخه یکشنبه ها تنها روزیه که ما صبحونه میخوریم چون بهزاد خونه هست  بقیه روزها حسش نیست خلاصه از یه طرف صدای یاشار میومد و از یه طرف صدای کیانا که داشت با خودش حرف میزد به بهزاد گفتم چه خوبه که آدم ۲ تا بچه داشته باشه یه جورائی حس میکنم خانوادمون اینجوری کامل تره نمیدونم حسم رو چطوری بگم اما از داشتن هر دوشون خیلی خوشحالم هر چند فکر کنم بچه ها چه یکی چه ۱۰ تا همین حس رو به پدر و مادر القا میکنند.خدایا شکرت

خوب این هفته خواهرم و ۲ تا دختر گلش اومدند خونه ما و حسابی ما رو از تنهائی در اوردند هر چند حوصلشون سر رفته بود و همون روز دوم میخواستند برند ولی من با زور نگهشون داشتم

شایان کوچولو هم با مامان و بابای گلش و یه خاله و عموی دیگه اومدند خونه ما که واقعا از دیدن همشون خیلی خیلی خوشحال شدم.اینقدر همه صمیمی و خودمونی بودند که انگار سالهاست ما رو میشناسند.از سوتی های من که بگذریم که تعدادش کم نبود خیلی خوش گذشت(یک نمونه از سوتی من هی اصرار اصرار که چرا همه کشیدند ولی مشغول نمیشند که یه دفعه قیامه مامان شایان گفت درنا قاشق چنگال کجاست من برم بیارم یه دفعه برق ۳ فاز از کله بنده پرید که ای وای من یادم رفته بیارم واسه همین بنده خداها معطل هستند اینقدر خجالت کشیدم که حد نداشت.خلاصه دیگه به هر خوبی یا بدی بود گذشت اما این کیانا و شایان آقا هر ۲ همون موقع خوابشون گرفته بود و اینقدر غر زدند نه گذاشتند ما عکسشون رو بگیریم نه فیلم شایان هم که ماشالله اینقدر کنجکاو بود که همش میخواست بغل باشه اونم نه هر بغلی بغل مامان جون

 این اقا شایان هی لباس دخملی ما رو میگرفت و میبرد بالا از هیچکی هم حیا نمیکرد

داداش خان هم که انگار نه انگار نه غیرتی نه چیزی تازه به شایان هم میگفت داداش