دیروز که نوبت تمیز کاری بود همه کارها رو به عشق اینکه جارو کنه کمک من انجام داد دیدنش با یه جاروئی که از خودش بلند تره واقعا برام با مزه بود.راضی هم نمیشد شازده که من خودم جارو کنم(فکر کنم مطمئن نبود از پسش بر بیام).کلا خیلی دوست داره ادای بزرگترها رو در بیاره مثل دوچرخه تعمیر کردن.یا کمک تو جابجائیه مبلها.

صبح پای کامپیوتر بودم که دیدم یه دفعه جیغ یاشار در اومد و با یه حالت که از وحشت بود داشت گریه میکرد میگفت کمک مامان ترسیدم با عجله رفتم ببینم چی شده که اینطور گریه میکنه رفتم دیدم یکی از پاهاشو گرفته بالا میگه مامی موووووووووووووووووووش نگاه کردم دیدم یه مو چسبیده به پاش و این به همون میگه موش(کلا به اخر همه حرفها یه ش اضاف میکنه مثلا به بو میگه بوش مو=موش شستن=شوس خلاصه اکثر کلماتش بر همین وزنه

دیشب به یه دلیلی من گریه میکردم البته حواسم نبود که یاشار متوجه شده چند بار رفت و اومد بعد یه دفعه اومد من رو بوسید گفت:I.m sorry mamaنمیدونم چرا فکر کرده بود اون یه کاری کرده تنها کاری که توی اون موقعیت تونستم انجام بدم این بود که گرفتمش بغل و بهش اطمینان دادم که اون هیچ کاری نکرده.

دیروز رفته بودم فروشگاه یه شامپو بچه خریدم دادم دست یاشار که توی کالسکه نشسته بود گفتم بچه یه کم ذوق کنه.توی راه که میومدم دیدم بوی کرم دست میاد گفتم یعنی من کرم زدم یادم نیست  چه بوی خوبی میاد همینجور سر تا سر راه رو تو این فکر بودم که این بو از کجاست دیدم یاشار صداش در نمیاد اصلا رفتم جلو کالسکه نگاه کردم دیدم همه شامپو رو خالی کرده رو سرش و داره هی موهاشو حالت میده  نمیدونستم بخندم یا عصبانی باشم ولی بازم خنده غلبه کرد و اونم فکر کرد خیلی کار خوبی کرده گفت مامان شوس(شستم)بعد اومدیم دیدم صدای اب میاد رفتم دیدم رفته بالای دست شوئی نشسته پاهاشو گذاشته اب رو هم باز کرده داره مثلا پاهاشو میشوره خلاصه همه لباسهاشو هم خیس کرده بود اما من تعجب کردم که چطوری از ارتفاع به این بلندی این رفته بالا.حالا یه وقت در حال بالا رفتن ازش عکس میگیرم براتون میگذارم اگه تونستم اون لحظه رو شکار کنم

همیشه خندون و شاد باشید

اینکه چرا این وبلاگ رو ساختم دلیلش این بود که مدتها بود میخواستم در مورد یاشار یک دفتر خاطرات درست کنم به خواهرم مهدیس (مادر زن اینده یاشار)که گفتم بهم پیشنهاد داد که توی یک وبلاگ بنویسم این خاطرات رو  و من هم قبول کردم و از اونجا که نمیشه من کاری کنم و زحمتی واسه کسی نداشته باشه به داداش گلم امین گفتم که همون قالب وبلاگم رو برام تغییر نام بدم  تا من بتونم توی یک قالب جدا گانه این خاطرات رو بنویسم و خلاصه همه کردند یاری تا خاله سوسکه بکنه وبلاگ داری

امروز هم صبح زود که طبق معمول اقا یاشار شیپور بیدار باش رو زد گفتم همه کارها رو میکنم تا دیگه کاری نباشه و من بتونم راحت به این وبلاگ برسم و به کار مورد علاقه ام گشت توی اینترنت خلاصه کارها رو کردم و بهزاد هم رفت سر کار و من اومدم مثلا بنویسم دیگه شده بود ساعت ۲ بعد از ظهر و موقع خوب روزانه یاشار بود گفتم خوبه میخوابه من به کارام میرسم رفت خوابید اما نمیدونم چرا هی صدای تقو توق  میومد از تو اتاقش گفتم حتما بازم طبق معمول یکی از ماشینهاشو با خودش برده توی تخت .یه لحظه بعد دیدم صدای نفسش از پشت سرم میاد نگاه کردم دیدم همینجور وایساده منو نگاه میکنه گفتم چرا نخوابیدی پس گفتI love you mami (هر وقت میخواد منو خر کنه همینو میگه)بغلش کرد گفتم اکی منم همینطور برو بخواب دیگه باز یه دقه دیگه دیدم اومده میگه مامان پای بز میگم پای بزم کجا بود بچه برو بگیر بخواب  باز رفت یه دقه دیگه دیدم صدا زیاد تر شد گفتم یاشار خوابیدی گفت: دادار قمبون(مخلص کلام اینکه دارم یک کاری میکنم که بگی قربون یاشار برم)حالا نمیدونم چیکار میکرد که انتظار داشت قربونش برم خلاصه یه کم دیگه دیدم صداش نمیاد رفتم ببینم خوابیده یا نه دیدم اتاقو که من صبح مرتب کرده بودم به طرزی ناباورانه به هم ریخته بود من واقعا باورم نشد  عکسش رو میگذارم ببینید که من با چه وروجکی طرفم حساب کنید که فقط ۲ سالو نیمشه و تنهائی این مبل رو انداخته اینور و به همین راحتی که میبینید اتاقی مرتب رو در ارض ایکی ثانیه برام ترتیبش رو داده